De verdachte hoop van drie burgemeesters

Mark Demesmaeker

De drie Franstalige burgemeesters van de Vlaamse faciliteitengemeenten Wezembeek-Oppem, Kraainem en Linkebeek werpen al hun
kommer en verwachting op de nieuwe voorzitter van de Europese Raad, Herman Van Rompuy.

De drie ervaren wetsovertreders, François van Hoobrouck d’Aspre (Wezembeek-Oppem), Arnold d’Oureye de Lantremagne (Kraainem) en
Damien Thiery (Linkebeek), eisten via La Libre Belgique dat Van Rompuy als permanente Europese voorzitter een standpunt zou
innemen over Brussel-Halle-Vilvoorde. Dit stuntje wordt gepatroneerd door FDF-voorzitter Olivier Maingain en heeft geen enkele betekenis.
Volgens De Morgen zal Van Rompuy zich niet laten provoceren door de drie niet-benoemde Franstalige burgemeester. Uiteraard, zouden
we zo zeggen; dat zou er nog aan ontbreken.

De CD&V moet zich wel eens vragen beginnen stellen over een nieuw politiek fenomeen bij de radicaalste francofonen. Waarom liggen
de grote CD&V’ers nu plots zo goed in de Franstalige markt? Waarom zijn ze blijkbaar hun hoop in bange dagen? Sinds kort is Herman
Van Rompuy een lichtpunt, wordt enthousiast gedaan over de rol van de koninklijke opdrachtouder Jean-Luc Dehaene en krijgt CD&V-
voorzitster Marianne Thyssen zelfs schouderklopjes van Béatrice Delvaux, de hoofdredactrice van Le Soir. (“Een ode aan CD&V-voorzitster Thyssen” in De Morgen van 28/11/09).

De vrije tribune van mevrouw Delvaux was onthutsend. Een citaat: “… goed nieuws was de komst van Jean-Luc Dehaene (CD&V). Na
Van Rompuy en Martens is hij de derde van de drie CD&V-wijzen die genade krijgen in de ogen van de Franstaligen - de context in acht
genomen lijken de extremisten van vroeger de gematigden van vandaag. Deze keer droeg Dehaene het kostuum van koninklijk
commissaris voor B-H-V. Het systeem mag absurd zijn, het vermijdt wél dat Yves Leterme alleen aan zet is om een probleem op te
lossen dat creativiteit vereist, diplomatie, compromisbereidheid, tactiek, discretie, en ga zo maar door. ..” Zo veel lof van een
hoofdredactrice, die in het verleden blijk heeft gegeven van verregaand misprijzen voor alles wat Vlaams is?

Gênant

De CD&V ligt zelf aan de basis van die merkwaardige kentering in de francofone geesten. De jongste weken werden de signalen gegeven.
De CD&V is niet van plan de kiesbeloften, die bij de federale verkiezingen van 2007 overduidelijk werden gegeven, ook na te komen. De
fameuze onderhandelde oplossing over Brussel-Halle-Vilvoorde, die alleen maar kan neerkomen op eenzijdige Vlaamse toegevingen,
wordt vandaag aangeprezen als het grote bewijs van staatsmanschap. We kennen dat uit het verleden.

Er is meer. Het vroegere boegbeeld van de Vlaamse CD&V in Brussel, minister Brigitte Grouwels, ziet geen probleem meer in een nieuw
en vijfde belangenconflict door het Brussels parlement om de splitsing van B-H-V tegen te houden. En ook een stemming over de splitsing
in de Kamer mogen de Vlamingen vergeten. Het gebruiken van een democratische meerderheid om de grondwet en een arrest van het
Grondwettelijk Hof toe te passen zou nu ineens ondemocratisch zijn. Wij staan versteld van de aanpassingsdrang van de CD&V.
Uiteraard krijg je zo schouderklopjes van de volgelingen van Maingain.

De CD&V moet die bokkensprongen ook maar eens proberen te verkopen aan de Vlaams-Brabanders. Dit wordt echt wel heel gênant
voor de oprechte Vlamingen, die toch nog wel ergens in de CD&V moeten aanwezig zijn. Toppunt is dat de architecten van het Belgische
status-quo politici zijn uit Vlaams-Brabant en Brussel: Jean-Luc Dehaene (Vilvoorde), Marianne Thyssen (Oud-Heverlee), Brigitte
Grouwels (Brussel), Herman Van Rompuy (Sint-Genesius-Rode). Zouden die soms ook nog eens met gewone Vlaamse mensen spreken?