Alles begint met... RESPECT!

Thierry Van Kerckhoven

Een goede vriend van mij is op weg naar zijn werk in het Antwerpse stadscentrum. Hij stapt uit de tram en glijdt uit op een ijsplek. Al
kermend ligt hij op het trottoir. Voorbijgangers laten hem links liggen en haasten zich naar hun werk.
 
Gelukkig komt er een paar minuten later toevallig een politiepatrouille voorbij die hem recht helpt en de ziekenwagen opbelt. In het Stuivenbergziekenhuis luidt het verdict: een gecompliceerde enkelbreuk. 
 
13 januari 2009 om half acht 's avonds
 
Ondergetekende rijdt naar huis. Op de Antwerpse ring kegelt een vrachtwagen mij van de baan. Na eerst rechtsachter te zijn aangereden
en daarna vol in de rechterflank te worden getorpedeerd, tol ik van de baan de vangrails in. Via het venster aan de bestuurderszijde
klauter ik uit de wagen en spring over de vangrails het tegemoetkomende verkeer recht in de ogen kijkend. 
 
Verbijstering en ongeloof als ik constateer dat noch de vrachtwagen, noch iemand van de tien (?) of twintig (?) getuigen de moeite hebben genomen om te stoppen. Ook behoort het noteren van de nummerplaat van iemand die vluchtmisdrijf pleegt, blijkbaar niet meer tot de geplogenheden van de Westerse burger.
 
Desondanks, gebeuren dergelijke "akkefietjes" niet dagelijks?  Kennen we uit onze eigen familie- of vriendenkring geen gelijkaardige schrijnende voorvallen?
 
In wat voor maatschappij leven wij? Voeren wij ons eigen materialisme of het "snel thuis zijn" om "Thuis" te kunnen zien zo hoog in het
vaandel? Achten wij ons immuun voor eigen valpartijen of ongevallen?
 
Of kan het ons allemaal niet meer schelen? Ieder voor zich en God voor ons allen?
 
Heeft de huidige (media)maatschappij met de zucht naar spektakel en de drang naar "instant" consumeren ons totaal onthecht van
traditionele, morele waarden?
 
Mea culpa, mea culpa, mea culpa. Iedereen - ook ik - draait bewust of onbewust mee in de mallemolen van de huidige tijd. 
 
Maar is het in dergelijke tijden niet des te belangrijker om te weten waar we vandaan komen indien we ook willen weten waar we naartoe
willen of ... waar we zeker niet naartoe willen?
 
Zonder te willen terugvallen op "die goede oude tijd" - de legerdienst destijds vond ik als 25-jarige een verloren periode - kan men zich -
n.a.v. de hierboven geschetste voorvallen - echter de vraag stellen of "de burger" niet zou gebaat zijn bij een soort "burgerzinopleiding".
 
Een dergelijke opleiding hoeft zeker niet van militaire aard te zijn - alstublieft niet - maar kan zich sterk focussen op een aantal algemene
zaken, gericht op het bijbrengen van een hoger normen- en waardenbesef.  Maatschappelijke problemen zoals drugsgebruik en
criminaliteit dienen zeker aan bod te komen.  Het volgen van deze "opleiding" moet echter uitnodigend zijn, niet bestraffend of betuttelend.
 
Ook het kennen van de eigen volksaard en historie en de gewoonten en gebruiken van andere culturen binnen en buiten Europa is
cruciaal. Ze kunnen het inzicht in de eigen plaats in de wereld en het respect voor "de anderen" alleen maar vergroten.  Angst is immers
zelden een goede drijfveer voor het nemen van beslissingen of .... voor het niet nemen van beslissingen.
 
Een opleiding EHBO en een cursus "hoe red ik mezelf" bij bvb. een woningbrand kan hopelijk zelfs de grootste individualist inspireren om
een klein beetje van zijn kostbare tijd ter beschikking te stellen van zichzelf .... en de maatschappij.
 
Allochtonen die zich in Vlaanderen willen vestigen, volgen een inburgeringscursus.  Maar hoe staat het met de Vlaming zelf.  Kent hij de
normen en waarden van de gemeenschap waarin de allochtonen zich willen of moeten inburgeren?
 
Is het niet logisch dat indien wij van Vlaanderen een "gezellig en zorgend nest" willen maken, wij hiertoe ook ons steentje moeten
bijdragen, het juk afgooiend van racistische of populistische politieke partijen die de angstpsychose en het negativisme bij de Vlaamse
burger uit politiek opportunisme alleen maar willen aanwakkeren?
 
Alles begint immers met wederzijds respect, op elk niveau...!